Çiçəklərə aşiqəm

       Dünyanı rəngləndirən, yaşanılır hala gətirəndir çiçəklər... Rəbbimin cənnəti qullarına xatırladan, o tərəflərə aid kiçik bir. sərgisidir çiçəklər aləmi... Ürəkləri riqqətə gətirən, xoş əhval-ruhiyyə oyadan, qəlblərdə bahar coşğusu, aşıb-daşan duyğu seli əmələ gətirən, gözümüzü, könlümüzü oxşayıb bizə min cür gözəlliklər bəxş edəndir bu ilahi lütf, bu zərafət mücəssiməsi olan güllər aləmi...

Bizi tərk etmə Ramazan...

     Qəlbləri yumşaldan, nəfisləri cilovladan, acların halını anladan, varlı-kasıb hər kəsi bərabərləşdirən,  evinə gələnlərə qəlb genişliyi ilə süfrə açdıran, bərabərcə iftar coşğusu yaşayanlara müsəlman olmağın, mömin olmağın, bu gözəllikdən nəsibdar olmağın şükrünü etdirən, insanları bütün dünyəvi istəklərə Rəbbinin rızası üçün yox deyib, əsfəli safilindən, alayi illiyinə çıxaran, mələkləşdirən, bir qurtum suyun, bir loxma çörəyin dəyərini hiss etdirən, aylar sultanı, canım Ramazanım... Bitməyinə, bizi tərk edib getməyinə çox az qaldı... Yenə dadın damağımızda, həsrətin qəlbimizdə qalacaq... Yenə hər kəs günahlara, haramlara dalacaq...Sən bizə hər gün Rəbbimizi xatırlatdın... Onun rızası üçün ac-susuz qalmağın sevincini yaşatdın... Nə olardı qalan on bir ay da sən olsaydın... Bizi heç vaxt tərk etməsəydin... Həyatımız günahlardan arınardı beləcə, adam kimi yaşamağa alışardıq bəlkə... Sənə çox ehtiyacımız var... Bizi buraxıb getmə Ramazan... Bizi tərk etmə Ramazan...

Amerika ilə aramızdakı fərqlər

      

       

      İki il öncə can yoldaşım Amerika universitetlərindən birində tətqiqat aparmaq imkanı verən bir proqram qazanınca 6 ay kimi qısa müddətlik də olsa ailəcək getməyin daha uyğun olacağını düşündük. Uzun sürən sənəd-sünəd işi və hazırlıqdan sonra ailələrimizin göz yaşları və xeyir-duaları ilə yola düşdük. 

      Bu səyahət olduqca uzun və əziyyətli idi.Üstəlik hamiləliyimin ilk aylarında olduğunu nəzərə alsaq ora hansı vəziyyətdə gedib çatdığımı təxmin etmək heç də çətin deyil. 3 təyyarə dəyişərək gün yarıma çatdığımız Amerikaya- daha dəqiq desək, Arizona ştatının Phoenix şəhərinə endiyimizdə gecə saat 1-2 arası idi.

Olmayan bacıma ....

     

       Ah ahhh... Bu həyatda varlığını ən çox arzuladığım, hər zaman aradığım, xəyallarımdakı sirdaşım, dəstəkcim, məsləhətçim, canım bacım... Çoxlarını qoydum sənin yerinə. Bu da bacıdır mənə fikirləşdim. Ancaq nafilə... Sənin yerini heç kim doldura bilmədi, yenə yerin boş göründü, tənha hiss etdim, köməksiz hiss etdim, naçar hiss etdim... Yalnız bacım olsaydı onunla paylaşardım dediyim çox arzularımı, həvəslərimi, dərdlərimi, ümidlərimi basdırdım qəlbimə... Başqa kimsə duymasın deyə... Bacımla aramda qalsın deyə... Həyatımın hər dövründə ehtiyacım bir az daha artdı sənə... Uşaq oldum qonşumuzdakı bacılarla küsüşdüm, onlar veclərinə almadı bərabərcə oynadı, yalqız qalan mən oldum, məcbur qalıb barışan da... Gənc qız oldum, qəlbimdəki həyəcanlarımı, yeni daddığım sevgini, toy, gəlinlik xəyallarımı ətrafındakı böyüklərə aça bilmədən  içində boğan mən oldum... Ailə qurdum, bir-birimizi ailə qavramı içərisində tanımağa, rollarımızı öyrənməyə çalışdığımız yoldaşımla ara-bir incikliyimiz oldu, məsləhət alıb, danışıb ürəyimi boşaldacağım varlığını arayan yenə mən oldum... Sonra ard-arda övladlarım dünyaya gəldi, başıma daraq belə çəkə bilmədiyim, bu uşaqlardan birini oynadan olsa da bir az yuxu yatsam dediyim, ağlayan balamı tutan olsa da gələn qonaq üçün bişirdiyim yeməyi başa çatdırsam deyə yaxındığım zamanlarda əslində tək olduğumu anlayan da mən oldum... İndi xəstəyəm, qızdırmalı, ağrılı və halsız... Evdə 4 uşaqla təkcə... Onların yeməyini qızdırıb verməyə qüvvət verir Rəbbim amma, özümə bir dərman götürüb atmağa gücüm yox... Və yenə səni arayıram...