5 Şubat 2021 Cuma

Özünə verdiyin dəyər qədər xoşbəxtsən!

   Özümüzə nə qədər dəyər veririk, görəsən? Qərarlarımızın nə qədərini öz istəklərimizə, nə qədərini başqalarının bizdən gözləntisinə görə alırıq? "Başqaları nə deyər?" qəflətinə düşmədən arzularımıza doğru möhkəm addımlarla irəliləyə bilirikmi?

   Xüsusən, biz qadınlar olaraq bəzən bütün ömrümüzü başqalarının bizim üçün təyin etdiyi istiqamətdə yaşayırıq. Öz xəyallarından vaz keçən, bütün ömrünü fədakarlıqla tükədən ən çox qadınlardır. 

   Bəli, davamlı verici olan bir insan, bir müddət sonra tükənməyə başlayır. Bu həyatda hər şeyin öz tarazlığı var. Verdiyimiz qədər almağı da bilməliyik. Və istədiyimiz sevgi və dəyəri ala bilmək üçün ilk olaraq özümüzə dəyər verməyi bacarmalıyıq. Çünki özümüzü sevdiyimiz zaman qarşımızdakını da qarşılıq gözləmədən sevə bilirik. Və biz özümüzə yetərincə dəyər vermədiyimiz müddətcə qarşımızdakından da istədiyimiz dəyəri ala bilmərik.

   Odur ki, xoşbəxt hiss edə bilmək üçün özümüzlə barışıq olmalı və özümüzü sevməliyik

4 Şubat 2021 Perşembe

Gülseren Budayıcıoğlu / Kral Kaybederse

 


✔ Kendi gerçeğini yaşayamayan biri nasıl mutlu olur ki!

   "Kral kaybederse" yazıçıdan oxuduğum ikinci əsərdir.  Hər nə qədər bu əsər digərləri arasında daha çox sevilsə də, doğrusu "Hayata dön" qədər təsirləndirmədi məni. Amma yenə də qəlbimə toxunan, özüm üçün not aldığım bir çox məqamları olan və bəyənərək oxuduğum bir kitab oldu deyə bilərəm. Qadınlarla gününü gün edən və heç birinə hissi olaraq qəti bağlanmağı bacarmayan bir adamın davranışlarının altında yatan psixoloji səbəblər, onun toruna düşən qadınların bu zəifliyinə səbəb həyat hekayələri kimi bir çox maraqlı məsələləri açıb göstərir bizə Gülseren xanım.

Seçdiklərim:

✔ İnsan en kolay, en sevdiklerine kıyar.

✔ Hiç sevilmemiş insanın yaraları derin olur.

✔ Kendini doğru deyerlendirebilir, geçmişin derin yaralarına bakarken bu yaraların onun kişiliğinde ne gibi değişiklikler yaptığını görebilirse, belki de kader onu hep aynı motifleri tekrarlamaya zorlamaktan vazgeçer.

✔ Aşk bile geçmişte yaşananların ayak izleriyle oluşuyor.

✔ İnsan değerli olmayı sevile sevile, sayıla sayıla öğrenir.

✔ Kimler öldürür biliyor musunuz? Bu ara her gün gazetelerde karısını ya da sevgilisini öldüren erkekleri okuyoruz. O adamların bir atımlık barutu kalmış. O kadınları çok sevdikleri için okumuyorlar; zayıflar, güçsüzler, çaresizler... Ellerindeki bir atımlık barutu da kullanmışlar... O kadını da kaybederse hayata neresinden tutumacağını, nasıl ayakta kalabileceğini bilmiyorlar. Korkuyorlar yani... Onları katil yapan, içlerindeki bu büyük korku...

✔ İnsanın yalnızlığını büyük kalabalıklar gidermez...

✔ Kadınlar her şeyi affeder ama zayıf bir erkeği asla affetmez.

✔ İnsan kendine bir kader biçmişse, hayat da ona bu konuda sonuna kadar destek oluyor...

✔ Dünyanın sunduğu güzelliklere bir teşekkür bile etmeyenin sonradan isyan etmeye hakkı var mı acaba?

✔ Öfke ve pişmanlık aslında hep kol kola gezen duyulardır.

✔ Hayat bir az da böyle işte... Acemi olarak geliyoruz bu dünyaya, tam her şeyi görüp öğrenip, usta olduğumuzda da ölüm geliyor kapıya...

✔ Ne kadar acı verirse versin, yaşanan düş kırıklığı, insanı belli bir olgunluğa getiriyor...

✔ Mutluluk sadece bizlerin peşine düşebileceğimiz, yaramaz, haraketli, yakalanması çok zor bir kuştur...

✔ Hepimiz birileri bizi dinlesin, anlasın isteriz çünkü hayat bizi anlamaz, biz de hayatı...

25 Ocak 2021 Pazartesi

Bloqum 5 yaşında! 🎉

 


   Salam canım, gözüm, biricik bloqum! Ay bitmədən, nəhayət, yaza bildiyim üçün çox sevincliyəm. Bu aralar telefonum gün boyu uşaqlarda olur. İkincimin telefonunun xarab olması aləmi vurdu bir-birinə. Online dərslərə qoşulmaq üçün mənim telefonuma ehtiyac yarandı. Səhərlər məktəb dərsləri, günortadan axşam saat 6, 7-yə qədər kurs dərsləri 🤦‍♀️


   Bəzən dəli olacam kimi gəlir mənə. Bitsin, Allahım, noolarr bu pandemiya bitsin artıq 🤲


   Nə isə... Bu ay axı sənin ad günündür. Artıq tam 5 yaşın var sənin. Tam 5 ildir ki, qəlbimin sirlərini, zövqlərimi, hədəflərimi, sevinclərimi, kədərlərimi, hər şeyimi paylaşıram səninlə. Varlığından bircə an belə peşman olmamışam. Tam əksinə, bəlkə də indiyə qədərki addımlarım içərisində yeganə özümü təqdir etdiyim addımımdır səni açmış olmağım. Sən məhz mənə aid, tamamilə mənim qərarım, mənim təşəbbüsüm, mənim dünyamsan... Bunun nə demək olduğunu anlaya bilməzsən! 


   Nə yaxşı ki, tam 5 il əvvəl qarlı bir qış günü səninlə bir macəraya başlamağa, səninlə həyatımı bölüşməyə qərar verdim... Nə yaxşı ki, nə yaxşı ki, sən varsan canım bloqum!


   Ümid edirəm ki, hər zaman da bərabər olacaq yollarımız. Mən səndən ayrılmaram... Ara verərəm, bəzən aylarla yazmaram bəlkə, amma yenə də səndən ayrılmaram!


   5 yaşın mübarək olsun, artıq böyüməyə başlayan körpəm! Neçə-neçə illərin olsun! Səni çoox sevirəm! 

2 Ocak 2021 Cumartesi

Şəhərə məhkum



Hər səhər günəşin doğuşunu izləyirəm, 

yataq otağımın pəncərəsindən...

Alnımı, burnumu şüşəyə yapışdırıb uşaq kimi, 

verirəm nəfəsimi, 

buğlandırıram şüşəni...

Sonra o buğlu pəncərənin arxasından yeni il işıqları kimi işıldayan 

işıqlara baxıram...


Nə qədər çox işıq var...

Aydınlandıqca hava 

sönür bir-bir işıqlar.

Ortaya tək-tək çıxır 

qaranlıqda qalanlar.

Bir-birinə yapışmış

Sıx-sıx evlər, binalar...

Sıxır məni buralar.


Betonların, daşların arasında qalmışam,

Şəhərə uyub mən də onun tək bozarmışam... 

Rənglər itib qarışıb ayıra da bilmirəm,

Bəzən olur ki, hətta nəfəs ala bilmirəm... 


Cismim burda, xəyalım dolanır uzaqlarda,

Çadır qurur yerimə çiçəkli yaylaqlarda.

Gah meşədə azıram, gah gur çaydan keçirəm.

Hərdən də buz bulaqdan əyilib su içirəm.


Bir taxta daxmacıq var dağın düz ətəyində, 

Ağacların altında, ot-ələfin içində.

Pəncərəyə  sırmaşıb

Saçaqlı sarmaşıqlar,

Damda yuva qurubdur 

qaranquşlar, qumrular.

Ağ boyalı taxtadan çəpəri var,

barı var.

Yanından gecə-gündüz 

Şırıltıyla çay axar.


Mən isə yenə erdən

 bir səhər oyanmışam .

Bulaq suyu ilə dolu mis çaydanı qaynadan 

Çırta-çırt yanan sobaya bir az odun atmışam.

Bir adyala bürünüb büzüşüb oturmuşam.

Əlimdəki kitabı bir kənara qoyaraq

Yenə soyuq şüşəyə 

səssizcə yapışmışam.

İzləyirəm qarşı dağdan

doğub qalxan günəşi...

Qulaqlarımda yaxından

axan çayın zümzüməsi.


Uşaq kimi verirəm nəfəsi,

Buğlandırıram şüşəni...

İtir dağlar, dərələr,

O yamyaşıl meşələr...

Yenə çoxlu işıq var

Sıxır məni buralar...


Umman Aslan