18 Haziran 2018 Pazartesi

Mim- Bloq muhasibəsi



   Yenə bloq aləmində əsən gözəl bir mim rüzgarına yaxalandım. Bloqcu Sultanın başlatdığı mim yazısını Ezgissimo bloqunda oxumuşdum. Sonunda yazını oxuyan hər kəsi mimlədiyini deyincə "niyə mən də yazmayım ki?! " deyib çirmədim qolları 😊

   Ümid edirəm ki, bəyənəcəyiniz bir yazı olar. Keçək sual-cavablara;

*Blog alemine nasıl girdin ?

   Bloq aləmini ilk dəfə hamilə günlükləri araşdırıb oxumaqla kəşf etdim. 😊 Və ilk vaxtlar vəziyyətimlə əlaqədar olaraq yalnız bu tərz yazılar oxuyurdum. Sonradan ziyarət etdiyim bloqlardakı digər yazıları oxuyunca bloq aləminə qarşı çox böyük maraq oyandı məndə. Zamanla çox saylı bloqların olduğunu da öyrənmiş oldum. İlk vaxtlar isə sadəcə bir neçəsini tanıyırdım. Səbirsizliklə hər gün yeni postlarını gözləyirdim. İlk oxuduğum bloqlardan 2-si qalıb yadımda (amma təəssüf ki, uzun müddətdir bu bloqları ziyarət etmirəm)

Yolun neresindeyim?
Tuguna

*Hangi blog sana ilham oldu ?
   Oxuduğum bloqlara şərh yazmağa başlamaqla özüm üçün də bloq açmaq düşüncəsi gəldi ağlıma. Bunda hər bir bloqun payı var. Amma tam olaraq necə bloq açacağımı Blog hocam sayəsində öyrəndim.

*Bloga yazdığın ilk yazınla son yazın arasında fark var mı ? 

   İfadə tərzimdə və yazıların keyfiyyətində fərq ola bilər. Lakin duyğu və həyəcan olaraq ilk gündəki və ilk yazımdakının eynisini daşıyıram hər yazım üçün.

*Yakın çevredeki insanlar bloğunu biliyor mu ?
   Hamısı olmasa da bir çoxu bilir. Amma təəssüf ki, yaxınlarımdan istədiyim qədər dəstək görmədim. Bir neçəsi istisna olmaqla.

*Blog yazmak yaşantına ne kattı ? Ya da çıkardı ?
   Üzünü görmədiyim halda eyni hiss və düşüncələri paylaşdığımız bir çox bloq dostları qatdı həyatıma. Duyğularımı və qəlbimdəki dilə gətirməkdə çətinlik çəkdiyim məhrəmlərimi yazıya tökməklə paylaşmağı öyrətdi.
   Həyatımdan boş vaxtları və cürətsizliyi çıxardı deyə bilərəm.😊

*Şu anda bu mim yayını ile birlikte blogunda kaç yazı ve kaç sayfa görüntülenmen var ?

128 yazı
30.191 görününtülənmə

   Amma inanın azdırmı bu göstəricilər, yoxsa normaldırmı qəti bilmirəm. Mən bloqu sadəcə yazıb rahatlamaq, qəlbimdəkiləri paylaşmaq üçün istifadə edirəm. Əlbəttə ki, yazılarımı oxumağa başlayan hər yeni izləyici mənə dünyalar qədər sevinc bəxş edir. Amma yəqin ki cəmi 3 nəfər də oxusa eyni şəkildə davam edərəm.

*Hangi blogun muhasebesini öğrenmek istiyorsun ? 

   Bu yazımı oxuyub hələ də mənim kimi mimlənməyən bütün dostları 
mimləyirəm mən də.
Xüsusi olaraq isə Kelimelerin gücü bloqunun sahibəsini mimləmək istəyirəm.

   Və beləliklə bir min yazısının daha sonuna gəldik. Mən çox zövq alaraq yazdım cavabları. Ümid edirəm siz də oxumaqdan məmnun qalarsınız. Sevgilər hər kəsə...

11 Haziran 2018 Pazartesi

Bana Seni Seviyorum Deme Hissettir - Miraç Çağrı Aktaş



"Sen benim kalbimin kafası güzel halisin..."

   İlk dəfədir bitirdiyim bir kitab haqqında tam bir qənaətə gələ bilməmişəm. Kitabı sevdim desəm tam olmur, sevmədim desəm heç olmur. 
   
   Kitab sevgi, vüsal, həsrət, hicran, qısqanclıq və bunun kimi eşq əhatəli kiçik qeydlərin məcmusudur.

   Bəzi ifadələr və cümlələr çox gözəl qələmə alınıb. Hətta əkscinsdən bu qədər romantik yazılar oxumaq açığı təəccübləndirdi məni. Bir qadın həssaslığı var yazılarda. Deməli yazıçı qadın ruhundan yaxşı anlayır.😊
Lakin bir "əmması" var.

   Məsələ burasındadır ki, mən dağınıqlığı heç sevmirəm. Bu həyatımın hər sahəsində belədir. Hətta dərs çalışdığım zamanlarda belə mütləq qeyd götürüb bütün mövzuları müəyyən başlıqlar altında qruplaşdırıram. Yoxsa oxuduqlarımdan heç nə qalmır hafizəmdə. Bu kitabdakı mövzular da mənə hədsiz dağınıq gəldi. 

   Yəni sevginin qanadlarında buludların arasında süzən bir aşiqin hiss-həyəcanını oxuyub tam o havaya köklənmişkən, birdən ayrıldığı sevgilisindən şikayətlənən biri çıxır qarşına, sonrakı yazıda heç kimsədən sevgisinin qarşılığını ala bilməyən birinin iztirablarını oxuyursan. Və bunun kimi bir çox anlam və düşüncələr bir-birinə qarışır gözlərinin önündə. 

   Eyni mövzuya aid ayrı-ayrı səhifələrdə 5-6 yazıyla qarşılaşırsan. Sanki yazıçı hər dəfə ilham gəlib sevgi ilə bağlı kiçik qeydlər düşüb bir dəftərə. Sonra da üzərində işləmədən, heç bir düzəliş etmədən verib çapa. Kaş ki,  düşüncələrini səhifələrə səpələmək yerinə müəyyən başlıqlar altında qruplaşdırsaydı. Bu tamamilə mənim subyektiv fikrimdir təbii ki. 

   Bir də eşq yazıları qanın qaynadığı gəncliyə xitab edir sanki.
Sevgi ilə eşq fərqli anlayışlardır mənim fikrimcə. Eşq daha çılğın, daha coşğulu, dəli-dolu, tək mərkəzli, xudbin və qısa ömürlüdür. Bunun əvəzinə sevgi daha sakit, anlayışlı, çoxşaxəli, səxavətli və əbədidir. 

   İlk yaşanan eşq olur.  Eşq həyatı, dünyanı gözündə puç edir. Bütün varlığınla aşiq olduğun kəsə bağlanırsan. Sənin üçün ondan başqa hər kəs və hər şey yalan olur. Dünya sevdiyin kəsin ətrafında dönür. 

   Sonra zaman keçir yavaş-yavaş o dəli-dolu eşq əhilləşir. Yumşalır, yumşaldıqca bir insanın ətrafında möhkəm qurduğun o daş kimi sevgi divarı əriyir, axır və axdıqca da genişləyir. Ətrafındakı hər şeyi və hər kəsi içərisinə alır. Artıq bir nəfərə yönəldilmiş o çılğın hisslər həyat yoldaşı, övlad, ata-ana, qohum-əqraba, qonum-qonşu, dost-tanış, yazını hər həftə səbirlə oxuyan tanıdığın və heç adını da bilmədiyin canlar(😊), yatağının başucundakı yarım qalmış roman, səni sevinc hissinin zirvələrinə çıxaran bir fincan südlü qəhvə,  ilıq yaz günəşi, dibçəkdə həvəslə becərdiyin gül, həyətdə bəslədiyin pişik, hər il pəncərənin önündə yuva quran  qumrular kimi bir çox məfhumu əhatə edib zənginləşir. Hisslərin zənginləşdikcə sən də kamilliyə doğru irəliləyir, yetkinləşir, müdrikləşirsən.

   Bu baxımdan kitab mənə bir az yeniyetmə, başı dumanlı gənclik ab-havası təsir bağışladı. 

   Kitab haqqındakı düşüncələrimi və təəssüratlarımı yazdım sizə. Mən qərar verə bilmədim. Oxuyub siz qərar verin: Mən bu kitabı bəyəndimmi? 😊

   Son olaraq kitabda sevdiyim ifadələrdən bir çələng hörüb buraxıram bura. Hamınızı çox sevdiyimi söyləyərək sağollaşaram ❤❤❤
                            ***
Hiçkimsenin aklına bile getiremeyeceği herhangi bir yerde seni bana ayırmıştı Allah. Sevmemek elde miydi seni?
   Ne de güzeldin sen. Ne güzel sevilmişliğin vardı senin, ne güzel bana bırakılmışlığın...
                            
                            ***
Yapabildiğinin en iyisi gitmeyle, yapabildiğimin en iyisi seni sevmekti. Benim sana olan hislerim seni hep tek geçerdi. 
Tek sevdiğim gibi...

                           ***
Git tabi.
Geri döneceksin...
Ve bana geri döndüğünde,
Ben de sana döneceğim.
Ama sırtımı...

                          ***
Kalbime söz geçirdiğim ilk gün, seni asla  ve asla sevmemesini söyleyeceğim...

                          ***
Giden sen. Eksilen ben. 
Hani eşit şekilde paylaşacaktık bu ayrılığı?!

                          ***
Hakkımı helal etmeğe gelince sana hakkım helal, sevgim haram olsun. Bundan sonra yaşayacağın her aşk sana bu aşkın hesabını sorsun...

4 Haziran 2018 Pazartesi

ATAM getdi




   Mən atamın heç böyüməyən qızı idim... Onun hələ də balaca, şıltaq, nazı çəkilən qızı... 

   Bir gecədə böyüyərmiş insan...

   Bir gecədə böyütdü məni atam...

   Hamı bayram edirdi 28 May günü... Atam bizə gəlmişdi... Mənim də bayramım idi... Bizə gələn kimi paltarını dəyişdi... Gecə heç yatmamışam, bir az uzanacam dedi... Atası-babam ölüm döşəyində can çəkişirdi... Onun fikrini çəkmişdi bütün gecə...

   Sevinc və həyəcanla iftar hazırlayırdım... Atamla birgə iftar edəcəkdik... Mənim bişirdiyim yeməkləri xoşlayırdı... Mən də onun yeməklərimi ləzzətlə yeməsini... Tez-tez saata baxırdım... İftara lap az qalmışdı... Ən son salatı həll edib atamı oyadacaqdım... Hər şeydən xəbərsiz... Digər otaqda nələr olduğundan bixəbər salat hazırlayırdım...

   Mətbəxin qapısını açıb içəri girən yoldaşımın qaçmış rəngi, əsən əlləri naxoş bir hadisə olduğunu söyləyirdi mənə amma atama bir şey olacağı ağlımın ucundan da keçmirdi... "Atan nasazdı, həkim çağırmışam" dedi... Sadəcə bu qısa cümlə... Bütün dünya başıma uçdu... Altında inildədim... İnildədim... Uşaqları düşün dedi... Qışqırma, özünə gəl... Səsini çıxarmadan parçalanan ürəyin dərdini hayqırmaq neçə çətin imiş, Allah!... Mən ki hayqırmaq istəyirdim var gücümlə... Yeri-göyü inlətmək istəyirdim... Eşidin dağ boyda atam gedir... Arxam, dayağım gedir deyə... Necə çətin imiş səssiz hayqırmaq... 

   İnfarkt keçirib, qəlbi durub atamın... Səssiz-səmirsiz... Bütün ömrünü elə yaşadı... Nə bir ağrısını dedi, nə bir dərdini bölüşdü bizimlə... Həmişə hər şeyi içində çəkdi... Bizi narahat etmək istəmədi... 58 il necə səssiz-səmirsiz, dinməz-söyləməz yaşamışdısa, eləcə də çəkib getmişdi həyatımızdan...

   Atam bizə qonaq gəlib birdəfəlik getmişdi... Nə tuta bildim, nə saxlaya bildim... Ölümün qarşısındakı acizliyimizi bütün qəlbimin sızıltısızyla anlaya-anlaya yola saldım atamı... Evimdən evinə deyil, evimdən əbədi yurduna... Ömrümdən axirətinə yola saldım atamı... 

   Yanır ürəyim, dağ boyda dağ qoydu mənə atam... Bilsəm deyirəm, son nəfəsində olduğunu bilsəm... Qoymazdım yatmağa... Oturardım yanında... Əlləri əlimdə, gözlərimi gözlərinə dikərdim... 

   Son anında çoxmu canın ağrıdı, atam?! Nə düşündün, kimi axtardı gözün?! Nəvənə son bir baxış atıb gedərkən nələri demək istədin? Heç vaxt bilməyəcəm... Yanıram-tökülürəm...

   "Atasının kəfənini əlindən aldı" dedilər sənin üçün; bundan belə babamın ölümü toy-bayram imiş sənin gedişinin yanında... 

   Babam 5 gün sənin adını sayıqladı atam... 5 gün səni çağırdı... Axırda gəlmədiyini görüb yumdu gözlərini bu dünyaya... Yasımız yasa qarışdı, acımız bir az da qatılaşdı...

   Və ölüm adiləşdi beləcə gözümdə... Həmişə bizə çox-çox uzaq düşündüyüm, biz tərəflərə gəlməyəcəkmiş kimi yaşadığım ölüm adiləşdi gözümdə... Ölüm bircə addımlığımızda imiş, atam... Əlimi atsam tuta biləcəyim qədər yaxın imiş...

   Hisslərim donub, atam... Nə düşünə bilirəm, nə hiss edə... Hələ də sənin yoxluğuna inanmıram, inanmaq istəmirəm... Hər an bir yerdən çıxıb gələcəksən, bir anda oyanıb hər şeyin yuxu olduğunu görəcəm kimi gəlir... Kaş ki... Kaş ki...

   Hər ata kəlməsi keçən mahnıda duyğulanıb gözü dolan, xoş günündə, bəd günündə, bayramında, ad günündə gözü qapıda qalan, boynu bükük atasız qızlar siyahısına bir ad da qatıldı 28 may günü...

   Söz verirəm sənə, bütün ömrümü sənə layiq şəkildə keçirməyə çalışacağıma and içirəm... Xeyirli övladın hər xeyirli əməlindən valideynə də savab yazılırmış ya bütün həyatımı sənə bol savab yazılacaq şəkildə keçirəcəm, atam... Kaş ki əlimdən daha çox şey gəlsə... Kaş ki daha çox şey edə bilsəm...

   Sən həyatın boyu heç kimin qəlbinə dəymədin, heç kimi narahat etmədin... Məclisinə gələn el-oba sənin yaxşılığından danışıb, gedişinə yandı, atam...

   Rəbbim səni tutduğun iftarsız orucuna bağışlasın... Cənnətində iftarını verib, xoş xəbərlərlə müjdələsin... Bizi də cənnətində qovuşdursun...

   Bizə iman nəsib edib, ayrılığın acısına dayanma gücünü verən Rəbbimə minlərlə şükürlər olsun!



28 Mayıs 2018 Pazartesi

Ernest Miller Heminquey - Qoca və dəniz



   Tənha bir qoca düşünün ucsuz-bucaqsız bir okeana xırdaca qayığıyla ova çıxan; Öncəki bütün ovları uğursuz nəticələnən bu qocanın nəhayət ki, çoxdan arzuladığı iri bir balıq tutduğunu; Min bir əziyyətlə şikarını ələ keçirdikdən sonra isə evə dönərkən ona hücum edən köpək balıqları ilə gərgin mübarizəsini...
   Əsərin hekayəsi budur. Lakin bu kiçik hekayə o qədər anlamlar ehtiva edir ki içində.
   Qoca əslində əngin diləklər ümmanına öz arzusunu yaxalaya bilmək üçün qarmaq atmış insanoğludur. Ovladığı xırda balıqlar əslində onu xoşbəxt edə biləcək xırda arzularıdır. Lakin o daha böyüyünü, daha çətinini, daha əlçatmaz görünəni arzulayır, onun üçün can atır. Sonunda qarmağına keçəcək o istəyinin altından qalxa biləcəkmi bəs?! Onu əldə etdikdən sonra daşımağa gücü yetəcəkmi?! Heç özü də bilmir...
   Böyük hədəflərin ağır bədəlləri var... Əzabı, əziyyəti, iztirabı, sinə gəriləcək məşəqqətləri var...
   Və o əlçatmaz zirvələrdə çoxlarının gözü var. Bu yola çoxları baş qoyur, çoxları ömrünü verir o yüksəkliyə çata bilmək üçün...
Bu yolda tikanlar var... Səni ayağından aşağıya çəkənlər, qarşında maneə olub bitənlər...Bəzən köpək balığı nümunəsində o şikardan bir parça qoparmaq üçün fürsət gözləyənlər var...
   Hamısının öhdəsindən gələ biləcək gücdəsənsə heç dayanma, yol sənin...
Sonunda əldə etdiyin arzu kabusuna dönsə də, qoca balıqçı kimi bütün bunların yuxu olmasını ürəkdən diləsən də və ən nəhayət mənzil başına çatınca arzundan əlində sadəcə yaraların, yorğunluğun və "kaş ki"-lərin qalsa da  ömürlük yaddaşına həkk olunan o zirvədən seyr etdiyin mənzərənin dadını çıxar, mümkünsüz görünəni mümkün edə bilmənin haqlı qürurunu yaşa... Yol sənin...
   Bir də bu yol təkbaşına çox çəkilməz... Yanına yandaş, yoldaş, sirdaş aldınmı zirvəyə yolun qısalır,  az zamanla çox iş görmüş olursan... Dostunu yanına almağı unutma...
   Ernest Miller Heminqueyin "Qoca və dəniz" əsərinin məndə buraxdığı təəsüratdır bunlar. Hər kəs oxuduğundan özünə görə bir nəticə çıxarır. Bəlkə də Heminquey sadəcə qoca bir balıqçının qəmli bir hekayəsindən danışıb. Kim bilir?!
   Təəssüratlarımı bir tərəfə qoyub kitaba gəlincə ; məni ağlatmağı bacaran kitablar cərgəsinə yazıldı adı :)

   Qısa məzmunu belədir : Uğursuzluq ömrü balıq tutmaqla keçən tənha və qoca balıqçının 85 gündür yaxasından düşmür. Hər gün evə əliboş dönən qoca o günün səhərində yeni bir ümidlə üz tutur dənizə. Nəhayət, risq edərək sahildən xeyli aralanıb dənizin insansız qisminə gələn qocanın tale üzünə gülür. Qarmağına çox nəhəng bir balıq ilişir. Lakin balığı ram etmək o qədər də asan deyil. Balığın yorulub qayığa yaxınlaşmasını, onu nizə ilə vurub zərərsizləşdirmək üçün qoca 3 gün dənizdə gecələməli olur. Tutduğu kəndir əllərini, çiynini ülgüc kimi kəsib qanadır. Taqətdən düşməmək üçün digər qarmaqlara düşən xırda balıqları çiy-çiy yeyir. Nəhayət balığı məğlub etməyi bacarır. Qayığına bağlayıb özü ilə evə apardığı gözəl və nəhəng qılınc balığına baxıb qürurlanır, sevinir. Lakin tezliklə köpək balıqları şikardan axan qanın qoxusunun izinə düşürlər. Qoca sahilə çatanacan köpək balıqları ilə mübarizə aparır. Balığın əlindən çıxdığını bilsə də məğlub olmaq istəmir. Nəhayət sahilə çatanda balıqdan geriyə sadəcə kəllə, onurğa sümüyü və quyruq, qocadan geriyə isə hədsiz yorğunluq, bitkinlik, yaralar və təəssüflər qalmış olur.

   Balıqçının bütün məşəqqətlərə rəğmən heç bitməyən ümidi, özünə təlqin etdikləri və bu sayədə bütün çətinliklərin öhdəsindən gələ bilməsi, sonda nəticəsiz əziyyətlərinə baxmayaraq, hər şeyə yenidən başlama əzmi oxucuya çox şey aşılayır məncə. 

   Qısacası söyləsək, əsəri bəyəndim.