epidemiya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
epidemiya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

15 Ağustos 2020 Cumartesi

Ölməmişəm... 🤗

 

  Salam olsun bütün yazımı oxuyan vəfalı, qəlbi gözəl insanlara... Mən gəldim yenə 🤗🤗🤗 

   Bu dəli qız yenə bir az uzaqlaşdı, döndü, dolaşdı, qaçıb özünü yetirdi bura...

    Beləyəm neyləyək?! Ara-sıra hər şeydən uzaqlaşmaq istəyirəm. Və inanın bu mənə çox yaxşı təsir edir. 

   Yazmadığım bu müddətdə bütün digər sosial şəbəkələrdən də uzaq durdum. Hərdən istəksizcə bir göz atdım, o qədər. 

   Sosial şəbəkələrlə bağlı içimdə get-gəl yaşayıram bu günlərdə. Hərdən dəli şeytan deyir hesablarını bağla, boş ver getsin. Sonra sosial aləmin yüksək bir dəyəri itirməsinə könlüm razı olmur 😜

   Nə isə... Dedim yazım içinizdə kiməsə maraqlıdır bəlkə, ölməmişəm, yaşayıram çox şükür... 😁

   Hərçənd ki, korona bəlasına biz də tutulduq (düzdür heç bir analiz, yoxlama olmadı, əlamətlərinə görə özümüz diaqnoz qoyduq :), amma çox rahat bir şəkildə atlatdıq getdi.

   Kənddən getdikdən sonra bir az Bakıda qaldıq. Yenidən sərt karantin rejiminə keçilincə Sumqayıtadakı həyət  evimizə geçdik. Və deyim ki, bu virus sayəsində həyət evinin necə böyük nemət olduğunu anlamış oldum.

   Orda qaldığımız müddətdə həyətimizdə bir az təmir işləri apardıq. Divarları boyadım məsələn böyük həvəslə(çox əyləncəli idi). Sonra ağaclarımız və güllərimiz üçün təbii gübrə, kompost hazırlamağı öyrənib dərhal tətbiq etməyə başladım. İndi hal-hazırda həyətimizin bir küncündə ağaclarımız üçün payızda dərman olacaq gübrəm çürüyüb hazırlanır. Bu inanın indiyə qədər öyrəndiyim ən faydalı bilgilərdəndir. Həm evdən atılan zibil azaldı, həm də heç bir şeyin israf olmadan lazımlı bir şeyə çevrilməsi içimi rahatlatdı (maraqlıdırsa Youtube-da  "kompost  nasıl yapılır" yazıb bir göz atın). 


   Bütün ailəcək evdə olmaq əlbəttə ki, işimi də birə beş artırdı. Hələ böyümə çağında olan uşaqları vaxtlı-vaxtında yeməklə təmin etmək... 🤦‍♀️
   
   Üstəlik paltaryuyan maşınımız xarab olub, usta falan da qapalı. Bütün paltarları əldə yuyurdum. Axşamdan islat, səhər erdən dur yu... Qısacası, oldum əməllicə əvvəlin qoçaq gəlinlərindən... 😊

   Bunca işin arasında yenə tək təxirə salmadığım işim kitablarımı oxumaq oldu. İyul ayında da 3 kitab oxudum. 



   Bir də həyatıma "yoga" adlı möhtəşəm bir şey girdi ki, bunu anlatmaqla bitməz. Hər səhər günə pozitiv başlamağıma səbəb, bütün tənbəlləşmiş vücudumu hərəkətə gətirən mükəmməl bir sehir... 🤗
 
   Üstəlik "Black Mirror", "Sherlock Holmes", "Unorthodox" seriallarını izləyib bitirdim.

   Və ən möhtəşəmi xaricdə yaşayan və təfsir dərsləri alan canım rəfiqəmlə ingilis dilində dərslərə başladıq. Bu sayədə həm Quranı daha dərindən anlayacağımı, həm də ingilis dilimi inkişaf etdirəcəyimi düşündük. Hərçənd ki, bu bir az diqqət və zaman istədiyi üçün çox yavaş irəliləyir. Amma hər şeyi yoluna qoyub davamlı məşğul olmağa çalışacam önümüzdəki günlərdə.🤲 
   
   Yəni əslində gerçək aləmdə var olmaq mənə sosial aləmdə var olmaqdan daha cazib gəldi bu aralar. 

   Sadəcə bloquma yazmamaq məni narahat edirdi. Amma bu ara verməyin ruhumu bir növ təmizləyib, mənə huzur verməsi hər dəfə qarşımda əngəl oldu.

   Hal-hazırda kənddəyik. Qurban bayramı üçün gəldik. Və Lənkəran zonasında karantin qalxdığı üçün bir müddət burda qalıb gəzməyə, dincəlməyə qərar verdik. 


   Təbiətlə hər görüşə gedişim mənim içimdəki huzuru bir az daha artırır. Qəlbim hədsiz ümid, fərəh hissi ilə dolur. İnsan təbiətin içindən çıxmış bir varlıq olduğu üçün, nə qədər təbiətlə iç-içə olsa, nə qədər ağaca, torpağa, dağa, dənizə, çaya yaxın olsa bir o qədər pozitiv və xoşbəxt hiss edir özünü. Bunu təəssüf ki, çoxları anlamır. 

   Belə... Yəqin ki, yazmağa çalışacam yenə bir müddət. Bir yığın hazır kitab yorumlarım gözləyir yayımlanmağı. Həm də darıxmışam burada içimi tökmək üçün, ürəyimin sözlərini bölüşdürmək üçün 😉

Ara-sıra gəlin siz də... Tək qoymayın məni buralarda... ❤❤❤

23 Mart 2020 Pazartesi

Bir də belə baxaq...


   
 (5 il sonra)

Yadındamı, dünya, 5 il bundan öncə idi... Bir virus peyda oldu birdən-birə... Güdəlik həyatımızı, bütün adətlərimizi dəyişdi... Xatırlayaqmı o günləri?

Bu virus həyatın canlandığı, günəşin yavaş-yavaş torpağı isitməyə başladığı, gül-çiçəyin, kəpənəklərin insanı riqqətə gətirdiyi bahar günlərində gəlib çıxdı ölkəmizə...
İndi düşünürəm də, o zamanalar sanki çiçəklər də açmaq üçün gecikmişdi... İlıq yaz günlərinin əvəzinə bitmək bilməyən buludlu və yağışlı günlər əvəz etmişdi bir-birini...

Nə qədər pozitiv olmağa çalışsaq da hər kəsin qəlbini bürümüş qorxu və ümidsizlik hissi bahara da qara və buludlu fon vermişdi sanki...
Həyatımda ilk dəfə olaraq ölkəmizdə ən sevimli milli bayramımız olan Novruzun kütləvi şəkildə qeyd olunmamağına şahid oldum. Evlərdə insanlar səməni göyərdib süfrə açdılar, amma bu bayram o bayramlardan deyildi.

Məktəblərdə, bir çox iş yerlərində tətil elan olundu. Maskalar apteklərdən yoxa çıxdı. Hər kəs evinə qapandı. Biz də pal-paltarımızı toplayıb kəndə getdik. Sonra rayonlardan Bakıya giriş qadağası qoyuldu.

Gündə azı 20 dəfə sabunlanıb, spirtlənirdik. Artıq insanların bir-birinə sarılmağı uzaq keçmişdə qalmışdı. Hamı kənardan salamlaşır, yaxın durmamağa çalışırdı.

Fəthlər paylandı, dünyanı saran bu bəladan qurtuluş üçün dualar oxundu.

Bütün dünya tək ürək olmuşdu sanki... Ortaq problem ölkələri yaxınlaşdırdı bir-birinə... Artıq müharibələr, torpaq iddiaları da unudulmuşdu...Yeganə dərd var idi - KORONAVİRUS...

İnternetdə güncəl ststistika qoyulmuşdu... Hər kəs dünyadakı bəlanın son durumunu ölkələr üzrə görə bilirdi... Ölkələrdən gələn yoluxma və ölüm sayları insanları müxtəlif mülahizələrə sürükləyirdi...
Bəzisi bioloji silah dedi, bəziləri qara güclərin planının bir hissəsi, bəzisi isə xirtdəyə qədər çirkaba batmış insanlığa Allahın göndərdiyi bəla...

Sosyal medya bu bəla ilə bağlı informasiyalarla dolub daşdı... 

Qıtlıq olacaq düşüncəsi ilə rəflər boşaldı, qidalar ehtiyat olaraq evlərdə  depolandı...                 

Tətillər təkrar-təkrar uzadıldı... Məktəblər, kurslar, universitetlər, distant - online dərslərə başladılar...

Xəbərlərdə, reklamlarda, verilişlərdə tək gündəm koronavirus oldu...

Və kiçicik bir virusun qarşısında qosqoca dünyanın acizliyi çox şey düşündürdü bizə... 

İnsanlar böyük hərisliklə bağlandıqları, bütün həyatlarını həsr etdikləri, uğruna sevdiyi insanlardan  vaz keçdikləri  bir çox şeyin boş və əbəs olduğunun fərqinə vardılar...

Evdə qaldıqları bu uzun günlərdə ailəsi ilə, övladları ilə zaman keçirməyin, sürətli və səsli-küylü bir yaşamdan kənarda sakitliyin fərqinə varmağın, bir az özünün, qəlbinin səsini dinləməyin nə qədər müthiş bir duyğu olduğunu anladı ömrünü işlərinə adamış qadın və kişilər...

Sevdiklərini hər an itirmə qorxusu ilə üz-üzə qalmaq insanlığa ətrafındakılara dəyər verməyi, onların qayğılarına qalmağı və onlara zaman ayırmağı da öyrətdi...

Uşaqların  hər gün çanta bellərində məktəbə getməkləri, çıxıb parklarda oynamaqları, insanların çöldə görüşüb, sinemaya, alış-verişə getməkləri, istədikləri yerlərdə oturub yemək yeməkləri kimi ən adi həyat məşğələləri belə nə qədər şükür ehtiva edirmiş içində bunu öyrətdi insanlığa virus...

İllərlə can çəkişən xəstələrlə, aclıq səbəbi ilə hər gün ölüm təhlükəsi ilə üz-üzə qalan insanlarla, gələcək planları qurmaqdan uzaq, sadəcə bir gün daha çox yaşaya bilmək mücadiləsi verən müharibə insanları ilə empatiya qurmağı öyrəndi dünya...

Və bu çətin, sonu müəmmalı günlərdə Rəbbə əl açmağı, dua etməyi, artıq bütün məna və dəyərini itirmiş dünyəvi arzu və işlərdən sıyrılıb, sadəcə ona yönəlməyi öyrəndi bir də...

Sadəcə öz kiçicik dünyasında yaşayıb ətrafı görə bilməyənlər belə bir anda nə qədər böyük olsa da bütün dünyanın əslində, doğma evimiz olduğunu anladı... Onu təmiz saxlamaq, qorumaq, sevmək və bu evdə yaşayan digər üzvlərin də qayğısına qalmaq lazım olduğunu da... 

Qısacası, o günlər hər nə qədər dəhşətli günlər olsa da, itirdiklərimiz çox olsa da bu virusun dünyaya öyrətdikləri də çox oldu.

Ondan qurtuluş günü də bütün dünyada bu qədər çoşğu ilə qeyd olunan yeganə ümumdünya bayramı oldu.

Artıq o bəlalı günlər geridə qaldı. Günəş yenidən isti, mehriban şüaları ilə vurmağa başladı. Gül-çiçəklər əvvəlki əlvanlığına qovuşdu... Mavi buludsuz səmamızı quşların cəh-cəhi, kəpənəklərin uçuşu daha da gözəlləşdirdi...

Və insanlıq...
İnsanlıq bu virusdan sonra çox dəyişdi, dünyamız daha yaşanılır hala gəldi...
Müharibələr bitdi... Aclıq bitdi... Çünki yardımlaşmağı, haldan anlamağı, tək ürək olmağı öyrətmişdi bizə Korona...

Odur ki, hər nə qədər yaddaşlarda azğın düşmən imici buraxıb getsə də, hərdən ona təşəkkür etməyimizin lazım olduğunu da düşünürəm... 

Bir gün dünya yenə pozulmağa üz tutsa onun təkrar qonağımız olmayacağına də heç kəs zəmanət verə bilməz... 

Odur ki, sevgi dolu, sayğı dolu, empatiyalı olmağa davam et, dünya !!!