Çox istəyirəm, canım oxucu, normal yazılarıma dönmək, yığınla yayımlanmağı gözləyən kitab yorumlarımı paylaşmaq istəyirəm. Amma əlim getmir, duyğularım heç cür əl vermir. Vətənin bu günündə normal yaşayırmış kimi davranmaq olmur.
Bilirsənmi, böyük coşğu ilə başlayan qələbə sevincləri artıq kölgədə qalır... Hər gün canlar gedir, igid-igid oğullar, balasının üzünü görməyən atalar, çiçəyi burnunda yeni evli gənclər gedir... Vətənin başı sağ olsun, qansız torpaq alınmır deyib qəlbimizə daş basırıq...
Amma bir də günahsız körpələr gedir, heç nədən xəbərsiz məsum uşaqlar gedir... Bax buna artıq ürək dözmür... Döyüş meydanından çox-çox uzaqlarda ata-anasının qoynunda mışıl-mışıl yuxusunda ikən cənnət quşu olan uşaqların acısına, hər iki valideynini itirib yalnız qalan, hıçqıra-hıçqıra əlacsız qohumlardan onların geri gəlməsini istəyən körpələrin ahına ürək dayanmır...
Düşmənin namərdliyinin, murdarlığının dönə-dönə şahidi olmaqla ümid edirəm ki, qəlbi təmiz unutqan xalqım bu vəhşiliyi heç vaxt yaddaşından silməyəcək... Sadəcə qisasını alaraq deyil, bütün gələcək nəsillərə bu nakişi düşmənlərin əməllərini xatırladaraq bir daha heç bir yolla mənfur qonşuya etibar etməyəcək, heç bir zaman onlara aman verməyəcək...
Səsləməyin artıq məni
Oyanmaq istəmirəm
Hər səhər bacımla oyanırdım mən,
Anam öpərdi üzümdən...
Atam qucağına alardı,
Saçlarımı oxşardı,
Bacım mənsiz ağlardı.
Yuxumda yenə oynayırıq
Odur ki, oyatmayın məni,
Qoyun oynadım Mədinəni...
Susdurmayın məni, ağlamaq istəyirəm,
çığırmaq istəyirəm...
Bəlkə anam eşidər,
bəlkə lap geri dönər...
Axı o bilir ondan ayrı darıxıram...
Onsuz heç yanda qalmıram...
Susdurmayın, qoyun ağlayım...
Aparmayın məni, mən qalmaq istəyirəm...
Axı mən böyümüşdüm, məktəbə başlamışdım...
"Karona" dedilər, "xəstəlik" dedilər, düz-əməlli gedə bilmədim...
Yarım qaldı məktəbim...
Bilirəm, daha gözəl yerə aparırsınız...
Amma məni məktəbimdən ayırırsınız.
Aparmayın,
qoyun qalım...
Umman Aslan
